Sophia.

  De eerste dagen waren een waas. Door de kleine sliep ik weinig. Wat er natuurlijk bij hoorde. Maar ik was ook nog best snel moe. Lucas was geweldig. Hij deed de vieze luiers. Het wassen. Het omkleden. Ik hoefde Lucy alleen maar te voeren. Wat ik geweldig vond. Ze was zo heerlijk zoet als ze at. Ik gaf haar borstvoeding. Dat was volgens mijn schoonmoeder het beste. De antistoffen die ze dan binnenkreeg door mijn melk zouden haar helpen gezond te blijven tot ze tandjes kreeg. “Want de borst geven als ze tanden krijgen doet toch pijn, dan gaan ze in je tepels bijten.”

  Lucas had heel moeilijk gekeken bij die beschrijving. Ik zag mijn schoonmoeder nu al bijna elke dag. Ze vond elke keer wel een excuus om even langs te komen. Als ik haar dan speels vertelde dat ik wel wist dat ze voor Lucy kwam, tilde ze het meisje altijd eventjes op en zei dan dat ze er ook was om mij en Lucas te helpen. Altijd gevolgd door “ja toch dotje?”

  Deze avond waren we zo waar alleen. Geen vrienden of familie die Lucy wilden ontmoeten. Ik zat op de bank. Nog wel erg snel moe. Maar ik wilde het leven gewoon oppakken. Lucas had Lucy in zijn armen en heel rustig las hij haar Doornroosje voor. Ik genoot van het beeld. “En de jonge prins kwam na 100 jaar bij een oud kasteel vol met doornstruiken,” vertelde hij. “Hij pakte zijn zwaard en sloeg alle doorns weg.”

  Hij streelde zachtjes haar haartjes, alsof hij bang was om haar te beschadigen. “En daar lag ze. Een prachtige prinses in een hemelbed.” Hij keek even naar mij en weer naar Lucy. “De prinses lijkt vast op mama,” zei hij.

  “De prins ging naast haar op bed zitten. En met een kus van ware liefde ontwaakte de prinses.” Hij kuste haar wangetje. “Nu werd ook iedereen in het koninkrijk wakker. Ook de koning en koningin. Zij waren de prins zo dankbaar, dat de koning de prins en prinses liet trouwen,” las hij voor. “En de prins en prinses leefden nog lang en gelukkig.”

  Na het verhaaltje voede ik haar weer. Daarna legde Lucas haar in bed. Ik kwam deze keer in de deuropening van de kinderkamer staan. Hij wiegde haar zachtjes heen en weer en zong ‘Somewhere Out There’ voor haar. Wat natuurlijk ons liedje was.

  Hij legde haar voorzichtig in haar wieg, alsof ze van fragiel glas was gemaakt. Ik sloeg mijn armen om zijn heupen en legde mijn hoofd op zijn schouder. “Wat lief dat je ons liedje deelt,” zei ik. Hij draaide zich in mijn armen om. “Dat liedje is voor de meisjes die ik het meeste liefheb. En dat zijn jij en die uk daar.” Ik kuste hem. “Geld voor mij bijna hetzelfde, alleen zijn het de twee mensen. Eén ben jij, twee is dat kleintje.”

  “Ga even liggen. Ze slaapt nu,” zei hij. Volgens de arts was dat het beste: als ik mijn uurtjes rust nam als mijn kleine sliep, zou ik geen slaaptekort hebben. We hadden een heel schema uitgedokterd. Lucas zou de nacht doen en sliep dan uit. Ik zou overdag doen en sliep dan gewoon ’s nachts. Maar tussendoor moest ik de eerste paar dagen tot weken ook gewoon rusten. Ik zou na het eten kolven voor de nacht. Ik wist dat het vast onzin was hoor. Maar ik vond na het eten het meest logisch, omdat mijn lijf dan zelf de meeste voedingsstoffen binnen had. Dus die ook in mijn borstvoeding zou doordringen.

  Na een week kwam Lucas enthousiast naar me toe. “Volgende week de première voor genodigden,” zei hij. Ik keek hem even verward aan. “Van de film schatje,” zei hij. Ik glimlachte. Hij had me verteld dat zijn editor hem had verteld dat ‘Aruba. Een verhaal van overleven’ klaar was twee weken voor ik beviel.

  Maar nu zou de première ervan plaatsvinden over een week. “Ik begrijp het volkomen als jij zegt nog niet, ik ben te zwak. Maar ik zou het leuk vinden. Mocht het je lukken.” Ik pakte zijn hand. “Ik zal er zijn. Misschien kunnen we haar daar ook wereldkundig maken?” zei ik, Lucy’s hoofdje strelend.

  Lucas lichtte op van dat idee. We begonnen met plannen. Mijn schoonmoeder zou meekomen om Lucy over te nemen zodra de film begon. Iets wat ze acuut zag zitten. Haar kleindochtertje een uur of twee helemaal voor haarzelf.

  Lucas kocht een zwarte jurk voor mij en een identiek jurkje voor Lucy. “Ze wordt wel in stijl gepresenteerd hè,” zei hij. “Wat willen we over haar kwijt?” vroeg ik, terwijl ik met haar voetjes speelde. “Ik denk dat ze ons kind is, hoe oud en wat ze is,” zei Lucas. “Haar naam? Die staat straks toch op de aftiteling van Hannah’s Chaos.” Hij zuchtte even. “Ja, daar heb je gelijk in. Goed dan ook haar naam. Ze mogen kort een paar foto’s op afstand, maar een stap te dichtbij en ik haal jullie acuut naar binnen.” Ik lachte. “Hoor je dat Lucy?” vroeg ik. “Papa is weer te beschermend,” vulde ik aan.

  Ik pakte zijn hand. “Maar doe maar jongen. Dan voel jij je beter als wij helemaal veilig zijn,” zei ik. Hij reageerde er niet op. Maar zijn ogen zeiden dat hij dankbaar was dat ik het begreep.

  De week ging voorbij in een eindeloze stroom aan bezoekers. Lucas had al verschillende bladen gebeld voor interviews. Lucas gaf dan een kort statement en vertelde dat hij belangrijkere dingen te doen had.

  De avond voor de première werd er aan de deur gebeld. Eigenlijk hadden we geen zin meer in bezoek. Maar Lucas wilde niet onbeleefd zijn. Hij liep de huiskamer uit. Om een minuut later terug te komen met Nicole. “Het spijt me dat ik laat ben,” zei ze. “Vergadering na vergadering, maar ik wilde per se vandaag komen.” Ze zetten een enorme doos neer op de tafel.

  “Een paar kleine presentjes hoor,” zei ze. Ze deed de doos open. Het eerste dat ze eruit haalde was een klapbord. Je weet wel, zo’n filmklapper. Daarop stond in gouden letters: ‘Lucy Sophie De Witte. Aflevering 1 seizoen 1.’ Met daaronder haar geboortedatum. “Vonden we op het kantoor wel grappig,” zei ze.

  Daarna een knuffeltje met een Videoland T-shirt aan. Een dekentje met haar naam erop. “Nu gaan we papa en mama verwennen hoor,” zei ze. Ze pakte een vacuümzak uit met daarin badjassen. “Van premium kwaliteit,” zei ze. “Op de één staat papa, op de ander mama.” Een pak met chocola. Zeepjes, lotions en andere verzorgingsproducten. En voor Lucas een hele ‘World’s Best Daddy’-spullen. Ze had zelfs voor hem een regie stoel laten maken waar het op stond.

  “Dit is te veel,” zei ik. “Welnee joh. Ben jij gek.” Ze glimlachte. “Je mag nee zeggen. Maar.” Ze keek me hoopvol aan. “Mag ik haar zien?” Lucas zuchtte zachtjes. “Vooruit. Omdat ze zo toch moet eten,” zei hij.

  Hij verliet de kamer. “Ik hoorde dat de bevalling zwaar was?” vroeg ze, terwijl ze op de bank ging zitten. Ik knikte. “Ja. Niet zo zeer in tijd. Dat ging best snel. Maar een postnatale bloeding,” legde ik uit. “Ik had het bijna niet na verteld.” Nicole keek me verschrikt aan.

  “Dat is meer dan zwaar,” zei ze. “Ik dacht dat sterven in het kraambed niet meer voorkwam. In ieder geval hier niet,” vulde ze aan. “Het is zeldzaam. Maar het gebeurt nog wel,” legde ik uit. “Volgens mijn arts was het kantje boord.” Ze keek weer verschrikt. “Hoe gaat het nu?” vroeg ze.

  “Beter. Nog wel wat zwakjes. Ik moet rustig aan doen.” Ze knikte. “Dat snap ik wel.” Op dat moment kwam Lucas binnen met Lucy in zijn armen. “Kijk eens Lucy, dit is Nicole. Zij zorgt ervoor dat jij straks op tv mag,” zei hij haar wiegend. “Nicole, dit is Lucy. Je toekomstige superster.” Hij keek naar Lucy. “Nou ja, onze superster toch Luce?” Nicole stond op en liep naar Lucas en Lucy. “Wat een mooi meisje,” zei ze. “Ik kom later wel beter kennis maken. Ik zal die kleine niet storen als ze moet eten.” Ze glimlachte en vertrok.

  De volgende dag was de première. Ik voelde me licht onzeker in mijn zwarte galajurk. Ik had er een heel klein restbuikje in vond ik. Lucas vond dat dan weer niet, maar vond dat ik bleek was. “Moet je echt niet thuis blijven en rusten?” vroeg hij, mijn wang kussend.

  This narrative has been unlawfully taken from Royal Road. If you see it on Amazon, please report it.

  “Nee. Ik red me wel. Het is over die loper gaan en in een stoel zitten,” zei ik. “Maar het feest erna. Phi, ik wil niet dat je jezelf forceert.” Ik glimlachte naar hem. “Maak je geen zorgen om mij lieverd. Ik red me wel. En als het te zwaar wordt vraag ik je moeder om ons thuis te brengen. Ze komt met haar eigen auto.” Ik omhelsde hem. “Laten we gewoon van vanavond genieten.”

  Ik deed Lucy in een draagdoek die bij mijn jurk paste. Ik voelde me heel even een beetje weemoedig. Haar wereldkundig maken voelde een beetje alsof ze dan van iedereen zou worden. “De auto staat klaar phi,” zei Lucas die ons naar buiten bracht. Daar stond een prachtige limo klaar. “Mijn sponsor vond dat we in stijl gehaald en gebracht moesten worden.” Een jonge man opende het portier. Mijn schoonmoeder zat er al. “Geef haar maar aan mij,” zei ze. Ik haalde Lucy uit haar draagdoek en gaf haar over voordat ik instapte.

  Mijn schoonmoeder legde haar in een babyzitje. “Kijk, zelfs een fles warmer.”

  “Ik heb mijn sponsor misschien iets te trots verteld dat mijn pasgeboren dochtertje meekwam,” zei Lucas blozend. Ik lachte en leunde mijn hoofd tegen zijn schouder. “Jij bent zo trots op haar. Het verbaast me dat de Privé of de Story nog niet van haar wisten,” zei ik plagend.

  Onderweg haalden we Jonas, Joyce, Alexander en Sam op, die natuurlijk zijn vriendin meenam. Joyce vertelde dat ze zwanger was. Wat een ronde knuffels uitlokte. “We zien wel hoe we dat verwerken,” zei Lucas. “Nog een klein kind gaat Videoland van stuiteren denk ik,” zei hij lachend. “Later Lucas,” zei zijn moeder licht belerend. “Vanavond draait om jouw film en jouw feest,” zei mijn schoonmoeder.

  Na een half uurtje rijden kwamen we aan bij de bioscoop waar de première werd gehouden. De jonge man deed de deur weer open. Ik hoorde geroezemoes buiten de deur. Lucas stapte uit en bood mij zijn hand. Dankbaar nam ik die aan. Hij hielp me de limo uit. En zodra ik buiten stond hoorde ik camera’s klikken. En mensen die mijn naam riepen.

  Ik nam Lucy over van mijn schoonmoeder en deed haar in de draagdoek. Dit wakkerde harder geschreeuw van mijn naam aan. En meer en meer flitsen. Lucas kwam dicht bij me staan. “Als jij nu gelijk door wilt lopen doen we dat,” zei hij. Ik glimlachte zachtjes. “En missen dat jij blozend over haar vertelt? No way.”

  Hij lachte en pakte mijn hand. De rest stapte uit. Hier en daar waren er een paar ge?nteresseerd in Joyce. Maar de meeste camera’s waren op mij gericht. Iets wat ik best sneu vond. Zij waren net zo belangrijk, zo niet belangrijker dan ik.

  Een jonge vrouw van het RTL Nieuws stapte dichterbij. “Mag ik je wat vragen stellen?” zei ze, haar microfoon in mijn gezicht duwend. Ik keek naar Lucas die knikte. “Ga je gang.” Ze glimlachte vriendelijk. “Ik hoef niet te vragen of dat jouw baby is,” zei ze lachend. “Dat rode haar geeft dat wel weg.” Ze lachte weer. “Hoe oud is het, wat is het en hoe heet de baby?” schoot ze af. “Dat zijn drie vragen in één hè,” zei Lucas plagend.

  “Dit is Lucy Sophie De Witte. Ze is twee weekjes oud,” antwoordde ik. “Is zij de reden waarom de mysterieuze zwangerschapstest te zien was in die trailer?” Ik lachte. “Absoluut.” De vrouw knikte. “Is Hannah dan degene die zwanger is?” vroeg ze.

  Ze hadden het tweede seizoen van Hannah’s Chaos verlaat, zodat we nu we het derde seizoen al aan het filmen waren daarna best lang vakantie konden houden. Dus was er nog niet duidelijk wie er in de serie in verwachting was.

  “Daarvoor moet je vanaf volgende maand seizoen twee gaan kijken,” zei Lucas. “Hoe heeft u de tijd gevonden meneer De Witte?” vroeg ze. “Wat bedoel je?” vroeg hij. “Nou, een serie regisseren. Een film regisseren in Aruba en een gezinnetje stichten.” Lucas werd vuurrood. “Ik denk niet dat ze bedoelt hoe we dat gezin stichten lieverd,” zei ik grinnikend. Hiervan werd hij nog roder. “Ik heb mijn assistente gevraagd bij te springen,” zei hij licht stamelend.

  “Je koos ook voor onbekende namen. Floris Hinterloop als hoofdpersoon Cas. Allan de Vries als legerofficier. Allemaal verse namen. Waarom?” vroeg de vrouw. “Omdat de onbekende namen van vandaag, de grote namen van morgen zijn als ze maar een kans krijgen,” zei hij. Dit vond ik een briljant antwoord.

  Ik keek naar Lucy in mijn draagdoek. Ze was wakker en keek nieuwsgierig rond. De journaliste bedankte ons en stapte opzij. Een klein kwartiertje beantwoordden we steeds dezelfde vragen. Daarna liepen we verder.

  Jonas en Sam stonden iets verderop, trokken Lucas naar zich toe en de drie jongens poseerden als Charlie’s Angels. Alexander hing wat angstig aan zijn moeder. Hij vond al die flitsen en die vragen maar niets. “Zullen we eens naar binnen gaan?” vroeg Lucas. Alex knikte angstig. Lucas tilde zijn neefje op. “Kom grote vent, gaan we naar binnen.”

  Na een paar minuten liepen we de rustige hal in. “Ik dacht al, wat duurt dat lang,” hoorde ik een vrouw roepen. Ik draaide me om en keek in het grijnzende gezicht van een brunette. Ze was ietsje langer dan ik. Ze had vriendelijke bruine ogen en een ondeugende glimlach. Ze droeg een prachtige rode jurk. “Lotte!” riep Lucas. “Wat fijn dat je er bent,” zei hij. “Sophia, dit is Lotte. Mijn leger zang maatje.” Ik glimlachte naar haar. “Lotte, dit is mijn Sophia. En mijn kleine Lucy.”

  Lotte lachte. “Dat zegt hij met zo veel trots.” Ze stak haar hand naar me uit. “Leuk een echt gezicht te hebben bij de vrouw waar hij voor vocht,” zei ze. We hadden elkaar maar heel kort gezien tijdens de opnames van de begin- en eindscène. Ik denk dat we toen elkaar drie minuten gezien hadden. “En is dat jullie kind? Wat een prachtmeid.” Ik haalde Lucy uit haar draagdoek. Ze probeerde alles in zich op te nemen maar haar oogjes vielen steeds dicht.

  “God, wat klein nog,” zei ze, haar overnemend. “Twee weken oud,” antwoordde Lucas. Hij leek deze vrouw blind te vertrouwen. Normaal was hij licht waakzaam als iemand anders dan hij, Jonas, Joyce, zijn moeder of ik Lucy vasthield. Maar bij deze jonge vrouw was die waakzaamheid weg. “Jeetje. Ben jij dan niet doodop?” vroeg ze. Ik knikte. “Best wel een beetje,” gaf ik toe. “Maar als vrouw van de regisseur moet ik erbij zijn,” zei ik.

  “Lucas! Jij hebt haar gedwongen?” Ze keek verbaasd. “Dat had ik niet van je verwacht.” Ik lachte. “Doet hij ook niet. Ik stond erop.” Ze gaf me een slapende Lucy terug. Mijn schoonmoeder was inmiddels binnengekomen. “Geef haar maar aan mij,” zei ze. “Alex, kom je ook met oma mee?” Hij knikte. Hij vond bijna twee uur een film kijken saai.

  “Jij moet even gaan zitten phi. Je staat te trillen op je benen,” zei Lucas streng. “Ik red me wel,” zei ik. Ik wilde niet toegeven aan mijn vermoeidheid. Ik blufte me de avond door. Ook al was ik uitgeput. De film was geweldig. Het liet prachtig zien wat er in Aruba allemaal was gebeurd. En ook Lucas zijn strijd om bij me terug te komen na zijn geheugenverlies. De laatste scène begon.

  Lucas zat achter een piano. Dezelfde als in de eerste scène. Nu zagen we de verwoesting van het kamp pas echt. Hij glimlachte. “Nu is het niets meer dan een verhaal,” zei de Lucas op het scherm. “Een verhaal met een goed einde.” Hij knikte. “Ja, maar nu is alles over van die tijd een verhaal Roortje. Er is niets meer dan woorden. En deze oude piano.” Hij lachte weer en sloeg een paar toetsen aan.

  “Dit oude verweerde ding is een eerbetoon. Een bron van herinneringen. Zoals hij vroeger een bron van vreugde was,” zei de Lucas op het scherm. “Kom Cas. We gaan naar huis,” zei zijn vrouw die gespeeld was door mij. “Ja,” zei hij. “Je hebt gelijk. Tijd om het verleden te laten gaan en vooruit te kijken.” Cas en Aurora vertrokken. Het laatste beeld van de film was die van die verweerde piano. Waar een paar noten zichzelf speelden. Alsof een onzichtbaar iemand de toetsen indrukte. Daarna werd het beeld zwart.

  Het verzamelde publiek stond op en klapte luid. Lucas werd naar voren gevraagd. Zodra hij daar stond werd het stil. “Ik hoop dat jullie genoten hebben. Ik wil een paar mensen bedanken,” begon hij. “Mijn regie-assistente en deels regisseur Amethist voor alle hulp die ze me heeft geboden. Het was niet altijd makkelijk.”

  Hij keek wat ongemakkelijk. Op de planken en voor een camera had hij moed voor tien. Maar spreken vond hij moeilijk. “Abel. De jonge man die Cas geweldig tot leven bracht. Allan die legerofficier spelen als hobby heeft. De officier die hij hiervoor speelde was een mof.” Hij wachtte even tot het gelach dat was uitgebroken wegstierf.

  “Lotte. Zonder haar had ik hier mogelijk niet gestaan,” zei hij. “Mijn broertje. En Sam. Eigenlijk hetzelfde. Maar ook gewoon voor het er altijd zijn.” Lucas slikte. “Mijn sponsoren. Anders dan was dit niet mogelijk geweest.”

  Hij kuchte zachtjes. “Mijn ouders. Die altijd voor me klaarstaan als ik ze nodig heb. Ook op dit moment.” Hij keek mijn kant op. “Toch wel het meeste wil ik mijn lieve Sophia bedanken. Mijn bron van inspiratie, vreugde. En vooral liefde. Haar rotsvaste geloof in mij. En haar geduld en liefde zijn van onschatbare waarde.” Hij glimlachte toen zijn ogen .de mijne vonden. “En natuurlijk mijn kleine Lucy. Gewoon omdat ze samen met mijn lieve Sophia mijn leven compleet maakt.” Hij keek de zaal rond. “Genoeg gekletst. Tijd voor een feestje.”

  Het publiek lachte en vertrok de zaal uit, de foyer in. Lucas en ik bleven een klein uurtje. Daarna stond hij erop dat we naar huis gingen. De limo bracht ons naar huis. Hij legde Lucy in haar bed na een bubbelbadje. Daarna kropen we samen in bed. “Ik meende wat ik zei Sophia,” zei hij en kuste mijn schouder. “Jij en die kleine maken mijn leven compleet.” Ik kroop dichter in zijn armen. Tevreden vielen we in slaap. Alles leek nu te kloppen.